بزرگ کردن بیبی

upbaby — Sat, 14 Nov 2009 15:41:18 GMT

آن ها کجایند که می آمدند و می رفتند.

افسانۀ خیابان می شدند. خانه ها را بر می افروختند.

خاک را متبرک می کردند.

راه درازی انگار طی شده ست.

این قصه کودکان بسیاری را شاید به خواب برده باشد.

من بوی خاک را می شنوم که در پی گرمای ماست.

قصه همیشه از دل شب آغاز می شده است.

دختر: حالا تو بخون...

به من گفت بیا

به من گفت بمان

به من گفت بخند

به من گفت بمیر

آمدم

ماندم

خندیدم

مُردم

دختر: گفت قرارمون بین ساعت ده تا یازده... می دونین چرا؟

استاد: نه

دختر: می گفت دو تا آدم کنار هم مث یازده می مونن.

استاد: یه آدم هم مث یازده می مونه، به شرطی که فقط پاهاشو نگاه کنین.

دختر: وقتی آدم منتظره زمان چه قدر بد میگذره

استاد: منتظر هم نباشه خیلی خوش نمیگذره...

دختر: گدایی همه جورش بده... گدایی عشق که از همه ش بدتره.. وقتی فکر میکنم می بینم به همه چی پشت پا زدم و زندگی مو گذاشتم سر یه قراری که ... تو میگی من سبک شده م؟

استاد: خب عشق آدمو سبک میکنه ولی سبک نمیکنه...

دختر: نمی فهمم چی میگی...

استاد: عشق باعث شده تو یه سال بابت یه کلمه حرف صبر کنی و وقتش که شد به همه چی پشت پا بزنی و بیای اینجا. فقط آدمی که عشق سبکش کرده باشه میتونه یه همچین کاری بکنه. ولی وقتی میگی سبک شدی، منظورت اینه که خودتو پایین آوردی، حتا اگه اون هیچوقت نیاد، عشقش کاری کرده که تو پر در بیاری و کارایی بکنی که فکرش رو هم نمیکردی. اگه منظورت از سبک شدن بالا رفتنه، سبک شدی، ولی اگه منظورت از سبک شدن کوچیک شدنه، عاشق هر چه کوچیکتر بشه بالاتر میره.

دختر: فکر نمیکنی همۀ این حرفا تو ادبیات این قدر قشنگه؟ زندگی با ادبیات فرق داره...

استاد: همۀ این حرفا واسه اینه که زندگی یه خرده شبیه ادبیات بشه...

دختر: آدم که با تو حرف میزنه سبک میشه. سبک به همون معنی که تو گفتی... اما فکر کنم اگه تو بخوای کسی رو دوست داشته باشی اول باید از سنگر کتاب هات بیای بیرون تا بتونی طرفت رو درست ببینی. به هر حال هر کسی با تو باشه واقعن آدم خوشبختیه.

استاد: از کجا معلوم؟

دختر: فهمیدنش با زن هاس. زن ها ممکنه هیچوقت راستش رو بهت نگن، ولی ته دلشون راحت میفهمن کی داره چه جوری نگاه شون میکنه... باور نمیکنی؟

استاد: چرا داره باورم میشه.

دختر: می خوای بیشتر باور کنی به من نگاه کن. من می فهمم که تو آدم بهتری هستی، اما دلم پیش اونه..

استاد: میدونی، با تو، این همون شهری نیست که من میشناسم. جاهایی میرم که هیچوقت نرفته م. از رازهایی حرف میزنم که هیچوقت با کسی نگفته م. با تو جاهایی رو میشناسم که پیش تر نمی شناختم. و جاهایی رو که میشناختم، بهتر.

پروانۀ مسین

آیینه وار! بر پا نشسته بود در پهنۀ لجن

و هر دو روی آن خط بود

خطی به سوی پوچ. خطی به مرز هیچ

از هم گریختیم

بر خط سرنوشت

خونابه ریختیم

استاد: فکر نمیکنی آدم ها واسه مخفی کردن احساسشون دلیل دارن؟

دختر: دلیلشون از هم دورشون میکنه... چه دلیلی از عشق مهمتره؟

وقتی حواس ات نیست، زیباترینی

وقتی حواس ات هست، فقط زیبایی

حالا حواس ات هست؟

استاد: اگه میخوای یاد بگیری شرطش اینه که اول کار حوصله ت سر نره. یاد گرفتن هم مثل هر چیز دیگه ای صبر و حوصله لازم داره

دختر: این قدر مطمئن حرف میزنی که آدم مجبور میشه اعتماد کنه..

استاد: نه، مجبور نشو. کاری که دوست داری بکن... الان چی دلت میخواد؟

بی صد هزار مردم تنهایی

با صد هزار مردم تنهایی

- من مردم این شهر رو دوست دارم، چون یکی شون رو میشناسم

شب های روشن – سعید عقیقی

می خواستم از تمام روزهای تاریک حرف بزنم، از زندان سلولهای بی میله سیمانی، از منتظر ماندن ها

می خواستم حرف بزنم از تمام زخمها و دردها

اما عزیزی گفت که شبهای ما همچنان روشن است و چهره ما

عزیزی دیگر هم در خلوتی هجا می کرد فردا را

اینبار میعاد ما در لجن نبود

شبهای روشن ما دردها را سست میکرد و زخم ها را بی رمق

شبهای ما رنگ فردای ما را داشت

اینبار زبانی لازم بود که حرف بزند و گوشی که بشنود

اینبار قلبی لازم بود که لمس کند و ذهنی که بفهمد

خوشحالیم

زخم داریم و خوشحالیم، درد داریم و خوشحالیم

upbaby — Sat, 06 Jun 2009 11:16:43 GMT

دو لودر مهیب معبر اصلی را می کنند برای لوله های فاضلاب...

چراغ که سبز می شه ، انگار تنها راه نجات باز می شه. همه سراسیمه گاز میدن و بوق می زنن...

دخترک گیس بریده از مامانش آویزون شده، انگشتش رو می مکه، خجالتیه...

ماه به این زیبایی... باورم نمی شه یه موقع امام رو توش دیده باشن... از دستشون...

شاید بهترین، وجود نداشته باشه ولی قطعه مهتاب بتهوون بهترینه... (با احتیاط)

اونقدر اینجا نازنینه، اونقدر ملیحه.. سبزه، آبیه، سپیده...

وصیت کردم که منو تو کتابخونه ایرانشناسی دانشگاه تهران خاک کن، حالا خاکسترمو، تنمو، کفشامو...

بر دم دهکده، مردی تنها کوله بارش بر دوش، دست او بر در، می گوید با خود غم این خفتۀ چند...

به یاد مزرعۀ پرورشی قلعه نو، شتر مرغها هر وقت می ترسیدند، برای فرار از خطر سریع چالی میکندن و سرشونو زیر خاک می کردن...

دو دست گره خورده، داغ شده، عرق کرده... رودی خشک، یخ کرده، خوابیده...

حالا دیگه ماه رو می بینه، می فهمه ... چند روز پیش هم یک گل رو دید ...

دوست دارم امشب خواب ببینم یه جایی رو که همۀ آدما به هم لبخند می زنن، بی چشمداشت، فقط به خاطر قلباشون...

مساله ای اگر هست اینه: رفتن یا نرفتن – ماندن، جنگیدن: پیروز شدن یا محو شدن

زمانی فکر من به تنهایی این بود که به بهانه ادامه تحصیل خارج شم از محیط کنونی، از این خاک. شاید راهی جز هجرت نمی دیدم. تعلقی به مردم این شهر نداشتم که بمونم.

روزی که شاملو بهانۀ من رو کامل کرد: موطن آدمی کجاست؟ بله موطن آدمی تنها در قلبش زنده س. قبول. و من که ادعا می کردم به این خاک چه از لحاظ احساسی و نوستالژی بازی و چه از لحاظ عقلانی و این حرفا تعلقی ندارم، پس دلیلی هم برای عشق ورزیدن نداشتم... همه قبول. اما موطن من کجا بود؟ جای خاصی رو می شناختم؟ جغرافیای من کجا بود؟ حقیقت این بود که من سرگشته و آواره بودم. یه خورده جست و خیز زیاد از حد کرده بودم و در نتیجه کلۀ من باد بیش از حد پیدا کرده بود...

بشین پسر. بیشتر فکر کن. تو همیشه دوست می داشتی که به دیگران کمک کنی، که سهمی داشته باشی. همیشه مهربانی کردن رو پسندیدی. اگه روزی آگاهی ای داشتی خواستی به دیگران هم بدی. پسر، همیشه کمبودها و ناروایی های اجتماع برای تو دغدغه بوده. همیشه باهاش جنگیدی. از بچگی مبارزه رو شروع کردی و حالا وقتشه که دستهای انسانها رو بفشاری، که از این زندگی کنده شده دوری کنی (حداقل برای حیطه های بخصوص). حالایی که روی این خاک تشنه ایستاده ای.

هر چقدر هم که کناره بیل و تیشۀ تو کند باشه باید فرو کنی در گلوگاه این خاک ترک خورده. پسر بشین و فکر کن، باید روحیه ای بدست بیاری برای ساختن، آباد کردن، سبز کردن و نه برای دوری گزیدن و در خلوت خوش گذروندن. کفشهات رو بپوش که کار زیاد داری. فکر کن به اینکه یه همچین روحیه ای الان باید بین همه به وجود بیاد. اینکه باید ایستاد، تلاش کرد، کار کرد، آباد کرد. این که باید جنگید. رفتن هنر نیست پسر، ماندن و ساختن و جنگیدن به تو معنا می بخشه.

اما این هم هست که اگه برم شاید یه زندگی خوب در انتظارم باشه، تو یه شهری که زیباییش منو اغوا کرده. یه طرف دریاچه و یه طرف کوه پوشیده از جنگل و دانشگاه من بین این دو منبع زیبایی و من هم غرق در بهشت خودم. از دست تنگ نظری های مردم این خیابونا هم خلاص می شم. می رم جایی که شاید انسان ببینم و انسان باشم.

فکر نمی کردم روزی که پذیرش سوییس و بلژیک تو جیبم باشه دچار این تردیدها بشم...

شاید نرفتم. ماندم و جنگیدم

اگر هم بروم، می روم که برگردم. برگردم تا بایستم و بجنگم

باور کن" ری را"، تو باور کن... اگه نجنگم می میرم

حتمن فرقی وجود داره بین رفتن و دررفتن- قبلترها دررفتن تو ذهنم بود، امروز به رفتن فکر می کنم. فرار نمی کنم،و اگه قرار بر رفتن باشه باید با هدف خاصی برم. پسر فکر کن، الانا با چه ذهنیتی می خوای بری. ببین هدفی که داری از چه ارزشی برخورداره.

دقیقتر بگم: چقدر به چیزی غیر از خود فکر می کنیم، هدفهای ما دارای چه ابعادی هستن؟ آیا از چارچوب تن خارج می شن؟

دوست دارم زندگی راحتی داشته باشم، از رفاه و آسایش برخوردار باشم. خوب خیلی خوبه. و این حق هر کسیه، اما سوال من اینه که آیا این کافیه؟ داشتن یک زندگی مرفه و آسوده کارتو به سرانجام می رسونه و بعدش لابد دیگه داری حال دنیا رو می بری.

اما امروز برای من این خیال کافی نیست. دوست دارم که زندگی راحتی داشته باشم. بله. اما این آرزو برای کشوری صادقه که به اون درجه از آبادانی رسیده باشه که مردمش دیگه دغدغۀ اصلیشون ساختن و آباد کردن نباشه و تنها فکر موجود رفتن به سمت لحظاتی خوش و راحته.

ایران امروز، ایرانی نیست که من در اون به دنبال خوشی و راحتی خودم باشم. دغدغۀ اصلی من و دوستان من باید تلاش کردن، فکر کردن و هزینه کردن برای ساختن ایران باشه. باید از وجودمون خرج کنیم. انرژی بذاریم. نمی شه در کشوری به دنبال آسودگی و رفاه بود که هنوز مرحلۀ آبادانی رو پشت سر نگذاشته.

امروز اما درگیر هدفهایی هستیم که همه در حوزه شخصی رقم می خوره. اینکه کاری کنیم که برای خودمون مفید باشه.

چه هدفهایی در سر داریم که به منظور آبادانی جامعه و شهرمون باشه؟

یه جایی باید بشینیم، دستای همو بگیریم و فکر کنیم

فکر کنیم به این موضوع که باید برای همدیگه روحیه ای به وجود بیاریم در جهت گام برداشتن برای ساختن این خاک. خاکی که شاید این روزا چندان خریداری نداشته باشه. ما هم دیگه غروری نداریم و بهش نمی نازیم. و ضعفهای خودمونو پشت شیشه های الکل و دودهای جادوئی قایم می کنیم تا فراموش کنیم که روزی باید تلاش می کردیم تا کاری بزرگ انجام می شد اما نکردیم و به جاش چشمهامون رو بستیم، سرمون رو زیر خاک فرو کردیم، غافل از اینکه تنی هست بیرون از خاک و ناظرانی با چشمهای باز و نیشخندی بر لب.

upbaby — Sat, 14 Mar 2009 07:16:29 GMT

ديشب وقتي دوباره ديدمت

ياد خودم افتادم

انگار آينه بودي

ديشب دوباره خودم رو ديدم

گودي پاي چشمها، سرخي زرد شده پوست، تار موهايي كه باد برد، رگهايي كه ديگه مثل سابق روي ماهيچه ها خود نما نبودن و صدايي كه ديگه موقع خوندن لبريز از حس نبود

و بعد به من گفتي كه من آدماي اين شهر رو دوست دارم چون نمي شناسمشون.

راستش من هم تو رو نمي شناسم پس راحت تر مي تونم باهات صحبت كنم

مدت ها بود كه نبودم... شايد چون كسي براي شنيدن نبود

اما در واقع حرفي هم نبود براي گفتن.

و وقتي كه حرفي نيست، سكوت رو دوست دارم

upbaby — Sat, 03 Jan 2009 14:54:08 GMT

تو خیلی خوشبختی ، گوش بده ...

عین صدای موسیقی نمی مونه ؟

- صدای چیه؟

صدای زنبورهای مادۀ نابالغه که همشون دوست دارن یه روز ملکه بشن

و از این زندون مومی ، خودشون رو خلاص کنن

تلاش می کنن که از اون تو بیان بیرون

ولی زنبورهای سرباز مواظبن و سوراخها رو پر می کنن

- چرا نمی ذارن اونها بیان بیرون؟

چون فقط به اونی که به عنوان ملکه انتخابش کردن اجازه میدن بیاد بیرون

و بقیه رو نگه می دارن که اگه اتفاقی واسه ملکه افتاد، ازشون استفاده کنن

به زودی زنبورهای نر هم میان به سمت آب

دارن به ما نزدیک می شن ، می بینیشون ؟

- چیکار دارن می کنن؟

منتظر ملکه ن ... تا بیاد و با نرها در آسمان مشغول رقص بشه

و یکیشون رو انتخاب کنه ...

- به همین می گن رقص ملکه؟

آره ...

O`Melissokomos

upbaby — Sat, 20 Dec 2008 09:54:18 GMT

ای کاش آب بودم

شب نمناکی بود

دشت پاییزی من، خواب های سپیدی در سر داشت.

روزهایی هست بین زردی پاییز و سپیدی زمستان. زمانی که انگار طبیعت هنگ می کنه. تو خودش جمع میشه. تقلا می کنه انگار داره پوست می ندازه.

اعتقاد دارم که بین دو زیبایی، نازیبایی و سکون وجود داره ... دیدم ، بارها دیدم.

پاییز زیبایی که گذشت و برف های نادیده و منتظر ... و این روزهای خالی که برای من پیام آور زیبایی در راهن.

دو زیبایی و یک سکون در بین اونها و یک خط تیره. شاید اگه این خط تیره برداشته بشه، زیبایی ها بر هم اثر میذارن، و دیگه ناب نیستن. زردی پاییز، سپیدی زمستان رو لکه دار می کنه و چشمهای تشنۀ من که باید از سپیدی پر بشن رو ارضا نمی کنه. اشک های زمستانی من محتاج رنگهای روشن ان، محتاج فضایی ناب.

بی اشک چشمهای من ناتمامن.

و من هر سال به خاطرات برفیم میخی می زنم و اشکهام رو ازش آویزون می کنم.

و حالا من این روزها رو چه خوب می فهمم... در بطن این گذر طبیعی بودن... در دشتی که همه چیز از اونجا شروع می شه. اومده بودم تا روزهای خالی رو بشکنم.

نیاز داشتم با کسی قدم بزنم. و چه همقدمی بهتر از جوب آبی که آخرین نفسهای پاییزیش رو می کشید.

خوش رنگترین و بی رنگترین.

قدم زدن با یه جوب آب این نکته رو یادآور میشه که نباید ایستاد، همیشه باید رفت و چه زلال باید رفت و چه خوش صدا باید رفت... آبها هیچ وقت از رفتن خسته نمی شن

اما به کجا؟ فقط باید رفت؟

جوب کوچولوی من انگار که صدای فکرامو شنیده، به آرومی میگه درسته که این رفتن سرشار از زیبایی هاس، پر از حبابه پر از نرمی پر از صداهای خوش و با خودش نیرویی همیشگی داره اما در آخر بلعیده می شی و فرو میری.

واسه یه لحظه به انتهای نامعلومش نگاه می کنم ... آره آخرش فرو می ری، بلعیده می شی، اما خیلی مهمه که کجا.

می تونی جذب زمینی تشنه بشی و یا می تونی به فضایی از جنس خودت راه پیدا کنی، نهری، دریایی

نمی دونم ...

شاید بهت حسودی کنم که حتمن می کنم. تو همیشه در مکش طبیعت هستی، باری به دریایی می رسی به آبی بی انتها، به مرجان های کف اقیانوس، و بعد به پرواز در میای تا به ابرها برسی و راز طبیعت دوباره تو رو با ناز به زمین برمی گردونه در قالب لطیفترین رویای ممکن: باران. و بعد اگه دلت خواست می تونی مه بشی و روح منو نوازش بدی یا می تونی جذب زمینی تشنه بشی تا در انتهای برگهای گیاهی، سبزی طبیعت رو مزه کنی.

می تونم حسود تو نباشم ؟!!

دور شدم

باید برگردم

من که نمی خوام بلعیده شم یا فرو برم، که ای کاش می شد.

قدم زدن با یه جوب آب یه چیز دیگه رو هم یادآور می شه: این که مسیر برگشتن روباید تنها برگردی...

ای کاش آب بودم؟ این آرزویی محال نیست؟ چرا باید آب باشم؟ که در بطن زیبایی ها غلت بزنم؟

که ابر باشم؟ که حباب باشم؟

من که به گونه ای همه رو در کالبدم حس کرده ام.

درک زیبایی های تو از همه برای من مهمتره. اینکه چشمهایی داشته باشم که ببینن این همه گنجهای نهانی رو. اینکه دستهایی داشته باشم تا لمس کنن این اندام زلال رو، اینکه وقتی رو پوستم می شینی، لبخند بزنم

اینکه باور داشته باشم ، تو رو ..

upbaby — Sun, 07 Dec 2008 09:25:06 GMT

زماني كه آبدانه ها به سمت آسمان پر مي كشن

ديروز صبح ساعت چهار و نيم پنج، همون موقع كه هوا محشر شده بود، آورده بودمت تو دل قشنگترين و خلوت ترين خيابوناي اين شهر.

من رانندگي مي كردم و تو كنار دستم نشسته بودي

جاده كوهپايه رو به سمت مه ها مي رفتم و آهنگهاي دوست داشتنيم رو برات دوره مي كردم

اين حالتهاي منو دوستان هم احساس ديدن، همين كه هوس مه مي كنم و بعد كار ندارم كجاس...

بايد برم تا بهش برسم

و جاده كوهستاني رو بالاتر مي رفتيم

و بعد .. سكوت، سكوت محض .... غرق مه شده بوديم

يادم نمياد چي شد و چي گذشت، فقط نور چراغهاي بخار نئون كه همه مه هامونو نارنجي كرده بود

مه از جنس سكوت

مي دوني امروز ياد سكانس آخر نفس عميق افتادم كه دختر و پسر سوار بر ماشين، با آينده اي مبهم، از خم كوههاي جاده چالوس بالا مي رن و توي اون فضاي مه آلود گم مي شن، توي ابرها..

ابرها به زمين مي بارن با هزاران قطره زلال

و اينبار دو قطره زلال كه به سمت ابرها مي رن

upbaby — Fri, 17 Oct 2008 17:11:53 GMT

گاهی باید تمام ذهنیت ها و فضاها رو رها کرد برای ساعاتی٬ گاهی باید برای تازه شدن گوش به صداهایی داد که از دل زیبایی ها بیرون میان و ما رو طلب میکنن. این صدا به من گفت: بیا

طبیعت بود این صدا٬ سبزینه و اکسیژن بود٬ صدای آب بود و باد. خش خش های دوست داشتنی پاییز بود و حسی آشنا که همیشه همراهش هست. همون حس سپید.

و هیچ چیز خوشایندتر از رانندگی تو جاده چالوس نیست برام. اونم شب. وقتی که شیشه رو پایین بکشم و دست چپمو در مسیر باد قرار بدم و همینطور که پیش میرم باد سخت به نرمی رو پوست صورتم بشینه و چشمام رو خواب آلود کنه و من لذت بخش بشم. و چقدر من این همه پیچ رو دوست دارم. همش منو چپ و راست میکنن. این جاده حسابی آدما و ماشینا رو می رقصونه تا به آخر برسه. چی می خوام دیگه. رقص کنان با این طبیعت لطیف.

لحظات و جاده های دیگه ای هم بودن که تصاویر جادویی برام به جا گذاشتن. تابستون دو سه سال پیش بود. یه نیمه شب مهتابی٬ اصفهان به سمت شهرضا. و هیچ چیز نبود جز بیابون و جاده. هیچ چیز نبود. نه ماشینی و نه حرفی. تنها هستی موجود طنین موسیقی راش اریک کلاپتین بود که جادو می کرد. من و دوستان هم احساس محو این فضا بودیم و من که انگار روی باند فرودگاه می خواستم به اوج زمین برسم. هنوز هم با دوستان هم احساس یاد اون یه ساعت جادویی می افتیم و سکوت می کنیم روی لحظه ها. سکانس پایانی بزرگراه گمشده محو می شد در پیش تصاویر ما.

خیلی سال پیش هم قبل از صبحی بهاری تو جاده خرم آباد به اندیمشک٬ هنوز از لذتش مستم. و اون مسیر سبز جواهر ده رامسر که منو موندنی می کرد٬ تازه می کرد.هیچوقت چشمام اونقدر سبز نشده بود. سر رفتم از طراوت.

و سالها پیش٬ نیمروز ماسوله. مه و نم نم بارون و کوچه هایی که به امپرسیونیسم می رسیدن. اولین بهاری بود که با تمام وجود٬ با تمام تنم٬ با تمام ذهنم امپرسیون طبیعت رو تجربه می کردم. با دستام طبیعت رو مزه می کردم. دستام رنگی شده بودن اونروز. دستام دست شده بودن. و تازه اونموقع فهمیدم که چرا این شهر محبوب نقاشاس. کافی بود قلم مو رو توی رنگهای معلق در فضا سر بدی و با چشم بسته نقاشی کنی.

خاطره لذت بخش جاده هفتکل هم فراموش نشدنیه. تپه هایی پر از گل.

و همه مسیرهای دیگه ای که به لذت ختم شدن برام. همه و همه ...

صدای بادی که تو درختا می پیچه٬ سکوت داخل ویلا٬ تیک تیک کج و معوج ساعتی کج و معوج٬ سیستم مدیا فوق مدرن در کنار دکوراسیونی سنتی٬ گلهای پلاستیکی زرد توی گلدونای بی روح !!! اونم وسط این طبیعت٬ و شاخهای متصل به جمجمه ای که به در و دیوار آویزونن و افتخار آبا و اجدادی. که اتفاقن چقدر ترسناک و منزجر کنندن. وای که چه آدمای کج سلیقه ای. ای کاش می شد یه چند تا واحد سلیقه تا دکترا پاس می کردن.

امشب وقت رسیدن جلوی در ویلا با موجود دوست داشتنی مواجه شدم. یه سگ کوچولوی دم بریده. یه موجود ناز. با کرکهای مشکی. اونقدر نرم قدم بر می داشت که دلم می لرزید. تا نزدیکش شدم نزدیکم شد. آروم میون پاهام گم شد. قلبمو نرم کرد...

سگهای جاده چالوس احساساتی ترین سگهای دنیان. می تونن اونقدر قلبت رو نرم کنن که هر چقدر هم که سعی کنی نتونی جلوی اشکاتو بگیری.

سگهای جاده چالوس فوق العاده تشنه محبتن. مثل همه انسانها. کدوم انسانیه که تشنه نباشه٬ تشنه نوازش٬ تشنه محبت. و من این سگ رو چقدر خوب می فهمیدم. مثل پارسال که با دوستای هم احساس تو همین دور و اطراف سگ بد ترکیبی رو دیدیم٬ یه سگ سیاه قهوه ای زمخت کثیف شلخته که یه پاش هم می شلید. وقتی از دور داشت می اومد احساس بدی پیدا کردم. حال به هم زن بود. نزدیکتر که شد٬ وقتی نگاه ملتمسانش رو دیدم وقتی اون گردن خمیدشو دیدم وقتی نیازشو فهمیدم٬ نرم شدم. تشنه بود. تشنه یه لحظه نوازش.... وقت رفتن٬ برگشتم تا نگاهش کنم. تو نگاهش یه دنیا تمنا دیدم. همونطور ملتمسانه داشت رفتن ما رو ناباورانه دنبال می کرد و تا دید که من برگشتم یه دنیا شاد شد٬ اما شادیش دووم نیاورد٬ من بغض کردم و با پاهایی لرزون ترکش کردم. سگ زمخت کثیف شلخته سیاه قهوه ای٬ میدونم که دلتو شکستم٬ منو ببخش و بدون که هیچوقت خودمو نبخشیدم. سگی که یه پات می شلید و چشمات یه دنیا حرف داشت٬ هنوز به یادتم.

وقتی سگها درس احساس به انسانها میدن٬ اینا لحظات شگفت انگیز زندگی منه

اینا تو هیچ فلسفه و کتاب و دانشگاهی نیست. این لحظات درون قلبها میگذره٬ درست درون قلبها

و سگهای جاده چالوس قلب هر انسانی رو نرم می کنن٬ حتا قلب انسانهای خوبی که این روزا سرد شدن رو .

فردا صبح هر چی مهربونی تو دستام هست رو به سگ دمبریده کوچولوی دوست داشتنیم میدم٬ می دونم که حداقل اون می فهمه که این دستا چقدر مهربونن٬ می دونم که می فهمه منو. منی که اینروزا فقط مهر دارم. منی که این روزا اونقدر احساساتم ناب شده که نیاز دارم به پرواز دادنشون با یک انسان با ساز با یک موجود دوست داشتنی و با هر عنصر لطیفی که در این دنیا پیدا کنم.

اینروزا تمام وقت ساز میزنم. احساسم رو باید پرواز بدم. اونقدر انگشتام نرم و ظریف شدن که روی سازم پر می کشن.

امروز حین تمرین با دوست هم احساس٬ به زیباترین حسمون رسیده بودیم. چشمها رو بسته بودیم و در فضای شگفت انگیزمون غرق ساز و ناز شده بودیم. چشم که باز کردیم بعد از چند لحظه که با حیرت به هم نگاه می کردیم خندیدیم٬ مست مست شده بودیم. زیبا بود واقعن زیبا. دوست هم احساس گفت می بینی انگشتامونو چقدر ظریف شدن. هر چقدر پر حستر می شن ظریفتر و نرمتر می شن٬ نگرانم بشکنن. گفتم انسان همینه٬ هر چقدر احساساتش بیشتر میشه ظریفتر و شکننده تر میشه.

وای که من الان نیاز به یه ساز ملودیک دارم. چرا سبک اومدم...

فردا صبح می خوام به تک تک درختها به همه گیاهها٬ به سنگریزه ها و به هر لطافتی که دیدم مهربونی کنم. فردا صبح دستامو با طبیعت یکی می کنم٬ فردا صبح بهترین می شم.

upbaby — Fri, 10 Oct 2008 16:18:29 GMT

مثل حباب

این روزها احساساتم فوق العاده شکننده شده٬ حس می کنم لب مرزم

لب مرز پر ماندن و خالی شدن

مثل حباب. همونقدر سبک و نرم. ولی در عین حال شکننده

مواظب باشید انسانهای خوب٬ مواظب من باشید.

و هر جا حبابی دیدید٬ بدونید که همراهش بغضی هست برای شکستن.

مواظب باشید انسانهای خوب٬ مواظب حبابهای من باشید.

خوب پاییز فصل احساسات منه٬ ولی پاییز امسال... عجیبه

پاییز تنهایی منه

این روزها دلم نه تفریح می خواد و نه شادی

این روزها دلم نه پفک می خواد و نه ثیکث

این روزها دلم نه هیجان می خواد و نه فلسفه

این روزها دلکم فقط یه لبخند می خواد

فقط یه لبخند

توقع زیادی از دنیای به این بزرگی نیست

توقع زیادی از قلبهای انسانها ندارم

فقط یه لبخند

مواظب باشید انسانهای خوب٬ مواظب من باشید

upbaby — Sat, 27 Sep 2008 10:11:18 GMT

پارتیتور برای امیال

چند وقته که خیال پردازی های جنسیم فروکش کرده

دلک من پر می کشید واسه فانتزی ها و رویاهای ثیکثی. اونم به نادیده ترین شکل های ممکنش. و همیشه من در طلب به دست آوردن این رویاها بودم.

اما امروز سودایی ندارم. ذهنم آروم گرفته.

و این شعله های سپید آرامش

وقتی که رویاها حقیقی می شن دیگه رویا نیستن و من هر چه که در ذهن ساختم و رویا لقب دادم رو حقیقی کردم. هر گونه رابطه ثیکثی رو تجربه کردم. به تمام ذهن ساخته هام رسیدم.

و آروم گرفتم...

ولی خوب می دونم که نباید رویاها رو از ذهن دریغ کرد.

upbaby — Sat, 27 Sep 2008 10:10:18 GMT

برای زندگی کردن باید شاعر بود ٬ باید زندگی رو شعر کرد

باید چمن شد ٬ ابریشم شد

باید نرم شد ٬ نرم نرم